
BASKETBAL VERSUS KORFBAL – Korfbalsters versterken damesteam Rebound’73
‘Enorm wennen aan allerlei regeltjes’
Hoewel basketbal geldt als typische mannensport, wordt het volgens Manon van den Brink en Lydia de Kruif uit Harderwijk ook door vrouwen fanatiek beoefend.
door Marco Jansen
HARDERWIJK – Lydia de Kruif en Manon van den Brink (beiden 24) leerden elkaar kennen op het Deltion College in Zwolle, waar zij de MBO-opleiding Sport en Bewegen volgden. “We gingen vaak in de pauze een potje basketballen in de sporthal”, vertelt Lydia. “Ook kregen we les in korfbal en het ging er fanatiek aan toe. Van het rennen werd je wel moe en het doorpassen was ook moeilijk”, herinnert Manon zich. “Ik kon een doorloopbal maken, maar ik kreeg een laag cijfer omdat ik een basketbal-schot had. Dat had ik net een beetje onder controle, dus dat wilde ik niet afleren.”
Van den Brink was op vijftienjarige leeftijd met basketbal in aanraking gekomen. “Mijn zus Esther vroeg of ik mee wilde trainen. Ik was al te oud om gemixt te spelen en kwam meteen bij Dames 1. Dat team speelde al lang bij elkaar, iedereen was twintig jaar of ouder en het was moeilijk om er tussen te komen. Omdat ik ‘het zusje van’ was, werd ik nog net geaccepteerd. Ik heb de eerste twee jaar alleen maar getraind. Toen ik begon te spelen, durfde ik niet eens acties te maken. Maar ik kreeg steeds meer zelfvertrouwen, paste beter in de groep en schoot niet langer alleen maar als ik vrij stond.”
Door andere vervolgstudies zaten zij maar een jaar bij elkaar in de klas, maar in Harderwijk kwamen ze elkaar nog geregeld tegen. Het was op een preuverie dat Manon polste of Lydia zin had om mee te trainen bij de basketbalsters van Rebound’73. “Ik wilde stoppen met korfbal, want de uitdaging was een beetje weg”, verklaart De Kruif. “Ik liep al een beetje op mijn tenen en had door shinsplints (scheenbeenvliesontsteking) veel blessureleed. Unitas trok steeds meer spelers van buitenaf aan en ik viel terug naar het derde team. Hoewel dat ook nog wel fanatiek was, merkte ik dat mijn motivatie minder werd. Het was lekker om een jaartje niks te doen, maar de teamsport miste ik wel en het ging weer kriebelen.”
In de zomer besloot ze ervoor te gaan en maakte net als clubgenoot Jeannette van den Broek (die Van den Brink nog kende van de basisschool) de stap van korfbal naar basketbal. “Het was enorm wennen. Zo zijn er veel kleine regeltjes, die ik lang niet allemaal begrijp. Je mag de bal uit de handen slaan, maar geen vingertje raken. Ik merk ook dat ik het moeilijk vind om tijdens het dribbelen het overzicht te houden. Je wilt controle over de bal en dat die niet afgepakt wordt. Ook is het fysiek lastiger, er is veel meer lichamelijk contact. De eerste wedstrijden was ik bont en blauw, maar nu ga ik er zelf ook keihard in. Je moet lef hebben. Maar ik kom wel veel makkelijker vrij en mijn positie van shooting forward was snel bepaald. Bij de driepuntlijn schiet ik veel, maar eigenlijk moet ik elke bal omhoog gooien als ik vrij sta.”
Inmiddels is de status van Van den Brink behoorlijk veranderd. “Het team was een jaar gestopt en toen we weer begonnen met nieuwe speelsters, was ik degene die het langst basketbalde. Nu ben ik guard (spelverdeelster) en aanvoerster. Ik verwacht van mezelf dat ik veel scoor en weet ook dat ik dat kan. Maar ik wil niet dat het team te afhankelijk van mij is. Dat was eerst wel zo, maar nu niet meer.” Toch lijken de cijfers het tegendeel te bewijzen: in het onlangs met 76-38 gewonnen duel tegen Urk 3 scoorde Van den Brink liefst 39 punten. “Maar als ze zien dat ik kan scoren, krijg ik normaal gesproken een vervelende plakker in de tweede helft.”
Van den Brink vindt dat het team door de komst van Lydia en Jeannette sterker is geworden. “Ik ben wel blij met de korfbalsters, omdat zij gewend zijn om te schieten. En Jeannette is ook een goede reboundster. Het scheelt ook dat we nu meer speelsters hebben.”
Rebound’73 speelt in de eerste klasse van het Rayon Oost. “Lager kunnen we niet”, zegt Van den Brink droog. “De doelstelling van coach Rik Weijer was top drie, maar we staan nu vijfde. Het gaat steeds beter, maar het niveauverschil in de poule is wel enorm.”
Hoewel De Kruif zich thuis voelt bij Rebound, zal ze nooit een echte basketbalster worden. “Ik probeer het basketbalschot op de training wel te oefenen, maar in de wedstrijd wil ik mijn schotkracht wel behouden. Roy Guise (assistent-coach) wil dat ik raak schiet en hoe ik dat doe, maakt hem niet uit. Ik schiet nu wel wat meer boven mijn hoofd. De charme van deze kleine club is dat ze alles met elkaar doen. Het is minder gestructureerd in commissies zoals bij Unitas. Daar was ik aardig verwend, want alles was perfect geregeld. Ik zal zeker nog wel bij Unitas langskomen. En bij de eerste thuiswedstrijd zat de tribune vol met korfballers; dat was superleuk.”
KADER:
Meisjes gezocht
Om de doorstroming naar het eerste damesteam te verbeteren, is Rebound’73 op zoek naar meisjes vanaf dertien jaar. “We hebben nu twee meiden in het team van onder veertien en zestien, en zij moeten straks in één keer naar het eerste, net zoals ik had”, zegt Van den Brink. “Je bent nooit te oud om basketbal te leren. Het is een leuke teamsport bij een kleine vereniging, waar je makkelijk wordt opgenomen”, weet De Kruif uit ervaring. Van den Brink: “Je mag eerst drie keer meetrainen. Het maakt niet uit wat welke sport je daarvoor gedaan hebt.”
Paspoort:
Naam: Manon Bos – van den Brink
Geboren: 28-5-1987 te Harderwijk
Woonplaats: Harderwijk
Burgerlijke staat: getrouwd
Beroep: administratief medewerker bij Welkoop
Club: Rebound’73 (acht jaar Dames 1)
Positie: Guard
Paspoort:
Naam: Lydia de Kruif
Geboren: 12-3-1987 te Mijdrecht
Woonplaats: Harderwijk
Burgerlijke staat: relatie
Studie: maatschappelijk werk en dienstverlening
Beroep: Leerplichtambtenaar Regionaal Bureau Leerlingzaken
Club: Tempo (drie jaar), Unitas (tien jaar), Rebound’73 (eerste jaar)
Positie: Shooting Forward